Indianenverhaaltje en Leven

Birdfood's opa

De oude man liet onze auto minstens vierentwintig keer stoppen om uit te stappen.
Om met zijn handen de kleine padden te verzamelen die verblind waren door onze auto lampen.
Verdwaasd rond springend als levende regendruppels.
De regen viel als een mist rondom zijn witte haar.
Ik bleef maar zeggen, “je kunt ze toch niet allemaal redden, aanvaard het, kom in de auto,
wij moeten nog ergens naar toe”.
Maar, met zijn leerachtige handen vol nat bruin leven,
tot aan zijn knieën in het zomergras langs de weg,
glimlachte hij maar en zei,
“zij moeten ook nog ergens naar toe”.

(Foseph Bruchac uit het boek “De aarde is ons vlees”
een bloemlezing van indiaanse dichters)

Leven

Leven geven
Duurt maar Even.
Ga er niet aan voorbij.
Het is niet ik...
Ik is stik,
Maar wij…
Wij maakt blij.
Wij is ook jou...
Ik?
Ja...snap je 't nou?


© Roely box 55